nandialogue
interview

“เราอยู่ในยุคที่ได้รับความเจ็บปวดมาก ขอเห็นอะไรที่ดีๆ บ้างได้ไหม”

อิ๊ง-ชญาณิศา มูลศรี นักเรียนชั้น ม.5 สายศิลป์ เยอรมัน, บางครั้งไม่อยากเข้าเรียนเพราะครูเป็นสลิ่ม ชอบหาถ้อยคำมาแซะนักเรียน, สนใจการเมืองมาตั้งแต่อยู่ ม.1, ตาสว่างจากทวิตเตอร์, ติดตามข่าวสารจากสำนักพิมพ์ฟ้าเดียวกัน, เคยไปชุมนุมกับม็อบสามนิ้วที่กรุงเทพฯ, ชอบวง ‘โอเอซิส’ และนวนิยาย ‘นกก้อนหิน’ ของ บินหลา สันกาลาคีรี

 

nandialogue

 

เป็นคนน่าน ทำไมไปเรียนถึงเชียงใหม่

อยากเรียนภาษาเยอรมัน ที่น่านไม่มี ชื่อเสียงของโรงเรียนที่น่านเป็นเรื่องอื่น เขาไม่สนใจเด็กสายศิลป์ ลองไปสอบที่เชียงใหม่ แล้วได้ เลยเอาที่นั่น ตอนแรกจะไปเตรียมอุดมฯ ชะล่าใจ เอาตรงนี้ก็ได้ อย่างน้อยก็ใกล้บ้านกว่า ตอนนี้ชักไม่ไหวแล้ว โรงเรียนไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง คิดว่าจะดี ระบบ ครู การสอน พอไปเรียน ไม่ใช่แบบที่คิด ยกเว้นภาษาเยอรมัน สอนดี อย่างอื่นน่าผิดหวังมาก โรงเรียนเป็นรอยัลลิสต์ ครูเป็นสลิ่ม ignore แล้วก็ toxic มาก ชอบหาถ้อยคำมาแซะนักเรียนตลอดเวลา ปิดหูปิดตาเด็ก ไม่ให้พูด

ทำไมถึงอยากเรียนภาษาเยอรมัน

เล่นทวิตเตอร์ แล้วไปเจอยูทูบเบอร์ของพี่คนหนึ่ง เป็นนักเรียนมัธยมฯ เรียนศิลป์ เยอรมัน ที่เตรียมอุดมฯ ดูแล้วเกิดอินสไปเรชั่น คิดว่าภาษาเยอรมันน่าสนใจดี เลยหาข้อมูลเพิ่มและสนใจมากขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นปล่อยวางไม่ได้ อยากเรียน ต้องได้เรียน พี่คนนั้นเป็น role model มาจนถึงทุกวันนี้ ตอนนี้เค้าเรียนดีไซน์ อยู่ที่เยอรมนี

อธิบายอีกหน่อย ภาษาเยอรมันน่าสนใจยังไง

รากฐานเหมือนอังกฤษ คำศัพท์และแกรมม่าบางอย่างเราเดาๆ ได้ อีกอย่างที่เห็นแล้วชอบมากคือศิลปะ งานดีไซน์ต่างๆ ประเทศเขามีสถาบันสอนดีไซน์ที่น่าสนใจ แล้วก็ระบบการปกครอง วิชา political science มีคุณภาพ strict อ่านแล้วชอบ

ที่บ้านอาจจะเกี่ยวนะคะ บ้านหนูเป็นแบบ อยากทำอะไร ทำเลย ขณะที่เพื่อนบางคน​ไม่มีอิสระในการเลือก

เคยชอบวิทย์ฯ คณิตฯ บ้างไหม

ไม่เลย ตอน ม.1 เครียดมาก และคิดว่าไม่สามารถเปลี่ยนไปทางอื่นได้ แต่พอโตขึ้น รู้สึกว่าตัวเองสามารถออกจากตรงนั้นได้ ทำไมจะออกไม่ได้ มันไม่มีอะไรห้าม นอกจากตัวเราเอง

ครอบครัวส่งเสริมสนับสนุนแค่ไหน

ก็มีปัญหาบ้าง ตอนจะไปเชียงใหม่ เขาห้าม บอกว่าเรียนที่นี่ดีแล้ว ถ้าไปเรียนเอกชน ค่าเทอมแพงนะ หนูก็บอกว่า ลองไปสอบไม่ได้ เหรอ พูดแต่เรื่องนี้ทุกวันๆๆ จนเขาบอก ก็ได้ๆ พ่อยอมพาไปสอบ ซึ่งก็สอบติด ก่อนหน้านั้นร้องไห้หนักมาก กรี๊ด พ่อจะไม่ให้ไป หนูคลุ้มคลั่ง คุมสติไม่อยู่ น่ากลัวมาก กรี๊ดเต็มบ้าน โวยวาย บ้านแตก แม่เรียกญาติมา ตา ยาย น้า อา ช่วยกันตัดสินใจ ให้ไปดีไหม พ่อไปคุยกับคนที่ส่งลูกไปเรียนต่างจังหวัด คุยเยอะมาก จนได้คำตอบว่า ส่งไปเถอะ ผลลัพธ์น่าจะดีกว่า เพราะลูกได้เรียนในสิ่งที่ต้องการ ตอนแรกที่โวยวาย หนูบอก ถ้าเรียนวิทย์ฯ คณิตฯ ต่อ ต้องเป็นซึมเศร้าตายแน่ เพราะอยู่กับอะไรที่ไม่ชอบ ไม่ถนัด และไม่รู้จะไปทำอะไรต่อ ถ้าไม่ได้เรียนเยอรมันก็ไม่รู้ว่าชีวิตจะเป็นยังไง

ที่เรียนอยู่ตอนนี้ ชีวิตนักเรียนชั้น ม.5 ชอบอะไรมากที่สุด

ภาษาเยอรมัน แต่วิธีที่เรียนออนไลน์ก็มีปัญหาบ้าง เมื่อเช้าเรียนกับครูเยอรมัน สนุกมาก แต่พอเจอครูไทย นั่งฟัง จดตาม รู้สึกไม่สนุก เขาชอบแซะนักเรียนด้วย บางครั้งหนูไม่อยากเข้าเรียนเพราะครูไทย

โดยรวมมีความสุข หรือทุกข์มากกว่า

สุขมากกว่าค่ะ

สิ่งนั้นคือการเรียนเยอรมัน ?

ใช่, หนูตั้งใจเรียนแค่วิชาเดียว ผลการเรียนดี ดีมาก ดีเกินคาด ไปสอบวัดระดับ ก็ได้ผลดีมาก เกือบเต็ม ช็อก แต่เราก็เรียนมาตั้งเยอะ ถ้าไม่ได้สิแปลก

เรียนด้วยตัวเองเสริมอีกทางหรือเปล่า

มีค่ะ เข้าไปที่ TANDEM แหล่งรวมคนเรียนภาษา หนูอยากพูดเยอรมัน แต่บางทีเขาก็คุยอังกฤษกัน ทักคนไปเยอะมาก บางคนไม่ตอบ ตอนนี้คุยกับเพื่อนสี่คน อยู่เยอรมนี ฝรั่งเศส อ้อ มีเดนมาร์กอีกคน

วางแผนการศึกษาไว้ยังไงบ้าง

ตอนนี้เจออันนึง ของเซนต์ออกฟอร์ด อังกฤษ ค่อนข้างยาก ไม่รู้จะได้มั้ย ส่งใบสมัครไปก่อน เขาดูทัศนคติเราหนักมาก ไม่ได้วัดที่เกรด

ถ้าได้ เราต้องรอให้จบ ม.6 ก่อนไหม

ไปได้เลย พอจบตรงนั้นก็ต่อมหา’ลัย ตั้งใจว่ายังไงก็จะไปเรียน ป.ตรี ที่ยุโรป

มั่นใจว่าความฝันนี้ทำได้ ?

ถ้าหนูจะไป ยังไงก็ต้องไปให้ได้ เอาจริงป่ะ มั่นใจสักเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ก็ได้ เผื่อแม่โน้มน้าวให้อยู่ แต่เชื่อว่าไปแน่ๆ

ด้วยเงินที่เตรียมไว้แล้ว ?

ไม่ค่ะ จะหาตังค์ยังไง ต้องคิดเยอะ ให้ญาติๆ ช่วยดีมั้ย หนูไม่อยากทำแบบนั้น เพราะรู้สึกผิดในใจ เอาเงินเขามา หนูเลยจะหางานทำก่อนปีหนึ่ง ไม่ต้องยื่น money statement เพราะที่นั่นเรียนฟรีอยู่แล้ว แต่เราต้องยื่นสเตทเมนต์เพื่อให้เขาดูว่าสามารถใช้ชีวิตหนึ่งปีที่นั่นได้ ซึ่งเราไม่มี คุยกับแม่แล้ว คือไม่มี ถ้าไป แปลว่าต้องไม่ให้แม่ออกเงินเยอะๆ แค่ตั๋วเครื่องบินคงได้อยู่ โครงการนี้คือเราเป็นอาสาสมัคร เหมือน work and travel หนูวางแผนไว้ เลือกไปประเทศที่พูดเยอรมัน เช่น สวิส ไม่ก็เยอรมนีไปเลยก็ดี

อายุเท่านี้ ไปทำอะไรได้บ้าง

มีอย่างเดียวคือทำฟาร์ม ซึ่งมีให้เลือกสองแบบคือคอมเมอร์เชียลใหญ่ๆ หรือแค่บ้านสวนเล็กๆ หนูคิดว่าจะอยู่ที่เล็กๆ ทำสวนผัก ไม่ไปสายเลี้ยงสัตว์ เพราะกลัว ช่วยเก็บผักหญ้า ทำได้ อยากไป ไปอยู่สักปีหนึ่ง ฝึกภาษา หาเงิน ทำงานแลกเงิน ที่พัก ของกิน

 

nandialogue

เห็นเคยบอกว่าอยากเรียน political science ?

ใช่ค่ะ ตอน ม.3 อยากเป็นทูตมาก แต่ตอนหลังเบิกเนตร ทูตส่วนใหญ่ทำงานใต้ตีน หนูไม่ชอบ ระบบราชการไทยมันเน่า เละไปหมด หนูไม่อยากทำงานกับคนเบื้องบน จริงๆ สนใจ อยากทำงานเรื่องพวกนี้อยู่ แต่อาจไม่ได้เป็นทูต เอาจริงป่ะ คือหนูฝันสูงมาก อยากอยู่ในยูเอ็น จะได้มั้ย ไม่รู้ มันยากใช่มั้ยคะ พ่อชอบพูดว่า อย่าฝันสูง พูดแบบตัดกำลังใจให้เราไม่พยายามต่อ มูลนิธิ หรือโซเชียลเวิร์กเกอร์ที่ได้เงิน ก็ดูๆ ไว้ ในเยอรมนีเขามีหลักสูตรแบบเรียนและได้เงิน เหมือนจ้างเราเรียน จบมา มีงานทำ เป็นเจ้าหน้าที่ทำงานในสนามบิน กงสุล เรียนสามปี ได้เงินด้วย คือไล่ๆ หาพวกนี้ เน้นหาเงินก่อนแล้วค่อยต่อยอดชีวิตตัวเอง

ตั้งใจจะเรียนแค่ ป.ตรี หรือเอามากกว่านั้น ?

ป.โท น่าจะดี

ถ้าได้ไปเรียนยุโรปจริงๆ จบแล้วจะกลับเมืองไทยมั้ย

ไม่ (ตอบเร็วมาก) คิดว่าไม่กลับแน่นอน เรื่องนี้ยังไม่ได้บอกพ่อแม่ ถ้ากลับคือแค่มาเยี่ยม

ทำไมถึงไม่อยากอยู่เมืองไทย

เราอยู่ในยุคที่ได้รับความเจ็บปวดมามาก ภาพจำเรามันแย่ อ่านประวัติศาสตร์ก็เห็นว่ามีรัฐประหารมาตั้งแต่ก่อน 2500 คือมันล้มเหลวมาก ระบบการปกครอง ไม่มีอะไรจริงสักอย่าง หนูอยู่ไม่ได้ ทนไม่ได้ที่ต้องเห็นความย่ำแย่แบบนี้ไปจนโต ขอเห็นอะไรที่ดีๆ บ้างได้ไหม

ทำไม จุดไหน หรือเกิดอะไรขึ้นถึงสนใจการบ้านการเมือง

พ่อเรียนรัฐศาสตร์ อ่านหนังสือพิมพ์ทุกวัน ฟังข่าวการเมืองทุกวัน มีหนังสือทฤษฎีการปกครองเต็มบ้าน มันน่าสนใจมาก หนูฟังข่าวมาตั้งแต่เด็ก คงอิน และอยู่ๆ เข้ามาในหัวใจ หนูเริ่มคิดจริงๆ วิเคราะห์ ตระหนัก ตอนอยู่ ม.1 เออ ใช่ๆ ช่วง ป.6 ยังตาไม่สว่าง ร้องเพลงอันนั้นให้อยู่ พอ ม.1 เล่นทวิตฯ เลยรู้ ฟอลฯ ถูกคนด้วยมั้ง

ช่วงเลือกตั้งสนใจไหม

สนใจค่ะ และเรารู้ว่าประยุทธ์เลวอยู่แล้ว ยิ่งมาเจอหลังเลือกตั้ง ทำให้รู้มากขึ้น ได้ตระหนักมากขึ้นว่าตอนนี้เมืองไทยเป็นยังไง หนูเริ่มเคลื่อนไหวตั้งแต่ตอนนั้นเลย

แหล่งข้อมูลหลักๆ คือ..

ทวิตเตอร์ ดูคีย์เวิร์ดแล้วค้นกูเกิล อ่านพันทิป มีความคิดเห็น เราอ่าน วิเคราะห์ แยกแยะ

แหล่งข้อมูลประจำ เวบฯ หรือสำนักข่าว สำนักพิมพ์ที่อิ๊งชอบ

ปีที่แล้วอ่านของ สนพ. ฟ้าเดียวกันเยอะ หนูมีหนังสือ ‘ขุนศึก ศักดินา พญาอินทรี’ ด้วย

พ่อซื้อหรือเราซื้อ ?

ซื้อเอง ญาติที่ไม่สลิ่มก็มี ที่บ้านมีหนังสือการเมืองเยอะ ของ อ.ประจักษ์ ก้องกีรติ, ของ รังสิมันต์ โรม ก็มี ส่วนใหญ่ยืมคนอื่นอ่าน มีแหล่งไปอ่านไปฟัง

ฟังอะไร

พอดแคสต์ The Standard อ่าน ฟัง ดูหลากหลาย ไม่เฉพาะการเมือง Readery ฟังไปทั่ว เอางี้ หนูเป็นคนแรกๆ ที่นำเทรนด์ เริ่มฟังพอดแคสต์จนเพื่อนๆ ฟังตาม แชร์อะไรไป เริ่มมีคนสนใจ ก่อนนั้นก็เป็นผู้นำเทรนด์เรื่องปากกา กล่องดินสอ ..เท่มั้ย

อิ๊งเรียกตัวเองว่าพวกสามนิ้วมั้ย

เรียก

เห็นด้วยกับอะไร

มีความคิดในการเปลี่ยนแปลงเหมือนกัน ปฏิรูป สามข้อเรียกร้อง เห็นด้วยทั้งหมด เคยไปชุมนุมหลายครั้ง ทั้งที่กรุงเทพฯ​ และเชียงใหม่ ไปและได้เห็นว่าคนที่เป็นพวกเดียวกันเยอะมาก รวมตัวอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่เราชอบ คุยปัญหากัน รวมพลังเพื่อต่อสู้อะไรสักอย่าง รู้สึกดี และภูมิใจในตัวเองมาก

เคยได้ยินคำว่า ‘ชังชาติ’ ใช่มั้ย

ก็ชังอ่ะ มันไม่ดีจริงๆ

ชังอะไร

ระบบทุกอย่าง การศึกษา การปกครอง เศรษฐกิจ ชนชั้น ไม่ชอบทุกอย่างเลย ระบบในประเทศไทย ตอนเรียนอยู่ ม.2 เคยไปค้นว่า ชังชาติคืออะไร เราเป็นคนชังชาติหรือเปล่า ดูแล้วก็ เออ กูนี่แหละชังชาติ (หัวเราะ) สิ้นหวัง คิดว่ากระทั่งถ้าหนูตาย จะตายกี่รอบมันก็ไม่เปลี่ยน อาจจะเปลี่ยน แต่คงอีกนาน เจ็ดสิบปี ร้อยปี ไม่รู้เหมือนกัน เหมือน monarchy เปลี่ยนมา democracy กว่าจะเปลี่ยนมันใช้เวลานานมาก

แล้วไม่คิดว่าอยากจะช่วยออกแรง หรือผลักดันให้มันเร็วกว่านั้นเหรอ ?

อยาก ยินดีมากที่จะช่วย หนูเคยอยากเป็นนายกฯ ด้วย อยากเปลี่ยน รื้อถอนออกให้หมดเลย อะไรที่แย่ แต่ดูระบบแล้วก็รู้ว่าเป็นนายกฯ ไม่ได้ เลยถอดใจ แต่ยังแอ็กทีฟทุกวัน วิจารณ์ call out ลงไอจีทุกครั้งที่มีม็อบ หรือมีเรื่องอะไรพวกนี้ แต่ไอจี ส่วนใหญ่เขาเล่นเพื่อลงชีวิตที่ดีของตัวเอง พอเราลงการเมือง คนไม่ค่อยอ่าน เลื่อนผ่าน หนูเลยไปทวิตฯ ฉอดในทวิตฯ เยอะขึ้น ปกติไม่ฉอด ก็มาฉอด แอ็กทีฟทุกวัน วันละหลายครั้ง

เนื้อหาที่พูดคือ..

การเมืองไทย ม็อบ ด่าคนในทวิตฯ ด่าประยุทธ์ เรื่องสถาบันก็พูดบ่อย อยู่ในกลุ่มคนแรกๆ ที่เริ่มเป็นเทรนด์

ขอดูหน่อย

มันหยาบคาย (หยิบโทรศัพท์มาไถหา) เพื่อนที่รวยๆ ignore หมดเลย ไม่สนใจ หนูอยู่เชียงใหม่ ช่วงนั้นมีม็อบ นักเรียนบางคนขอพ่อแม่ไปชุมนุม แต่โดนห้าม เหมือนจะไปรบ แม่หนูทักมา ถามว่าจะไปเหรอ หนูไม่ตอบ และไป หนูเคยคิดว่าเด็กเมืองไทยมีอิสระ จะทำอะไรก็ทำ พอไปอยู่จริง กลับกันเว้ย เขาอยู่ในกรอบที่พ่อแม่ตั้งไว้มาก ..หนูเคยโดนตำรวจวิ่งไล่ ใส่ชุดนักเรียนนี่แหละ กลัวมาก กลัวโดนจับ ในม็อบตอนนั้นเขาพูดเรื่องกษัตริย์

ขอดูหน่อยได้มั้ย ว่าทวิตฯ อะไร

มันหยาบคายนะคะ (หัวเราะ) อย่าเลย คนตามน้อยเดียว สองสามร้อยคน

สำหรับอิ๊ง คำว่า ‘ให้มันจบที่รุ่นเรา’ แปลว่าอะไร

ให้รัฐบาลชุดนี้และพวกปรสิตจบไปก่อนที่เราจะตาย

ถ้ามีโอกาส อยากขึ้นพูดบนเวทีปราศรัยหรือเปล่า

อยาก แต่ก็กลัวเสียงสั่น ตื่นเต้น ในม็อบคนเยอะ

สารที่จะสื่อคืออะไร

อยากพูดเรื่องสถาบัน บอกว่าทำไมต้องไปศรัทธาด้วย เขาก็คนเหมือนเรา ไปนับถือทำไม อยากพูดให้คนคิดได้เหมือนเราว่า คนเหมือนกัน แต่มันก็ยากอยู่มั้งคะที่ทุกคนจะคิดได้

สนใจติดตามเรื่องงบประมาณประจำปีของสถาบันไหม

สนใจ โรงเรียนเคยสั่งให้ทำงานกราฟอะไรก็ได้ หนูเลือกทำกราฟงบกษัตริย์ เอามาวิจารณ์ ครูบอก สุดยอด ถูกใจ ก็ดีที่เขาเห็นด้วย เปรียบเทียบงบกษัตริย์แต่ละปี 2555-2564 แต่ละปีใช้เงินเท่าไร

เป็นคนอ่านหนังสือเยอะมั้ย อ่านอะไรหลักๆ ความสนใจ รสนิยม

ก็เยอะ ช่วงนี้นอกจากการเมืองแล้วก็สนใจพวกประวัติศาสตร์ศิลปะ ผังเมือง ก็สนใจ เรื่องสิ่งแวดล้อม กฎหมาย

หนูอ่านได้เร็ว ที่บ้านมีหนังสือเยอะ การ์ตูน นิทาน พอเรียน ป. 6 เริ่มอ่านนวนิยาย วรรณกรรมไทย จำได้ว่า ‘นกก้อนหิน’ นี่ชอบมาก

ใครแนะนำ

เจอเอง เป็นหนังสือในห้องสมุด ยังคิดถึงและอยากเอามารีวิว

ความสนใจอื่นๆ ล่ะ เพลงเกาหลี ฟังมั้ย

เคยชอบ แต่ตอนนี้น้อยลง เพราะในเมืองไทย ทหาร ทรู ซีพี เขาเป็นพันธมิตรกัน เลยไม่อยากซื้อของมัน หนูชอบฟังเพลงยุค ’70 ’80 ’90 แจ๊สยุโรปก็ชอบ ชอบวงโอเอซิส, แฟรงก์ ซินาตรา ชอบฟังเก่าๆ เพราะพ่อเปิดในรถทุกวัน ดูหนังเก้าศูนย์เยอะมาก ของไทยชอบวง ‘เครสเซนโด้’ ไม่รู้ว่าเป่านกหวีดมั้ย หนูไม่ค่อยฟังเพลงฮิต ไม่ไล่ตามกระแส เอาตามใจฉัน อยู่กับรูมเมต เขาฟังเพลงฮิต หนูไม่ชอบ อยู่ไม่ได้ โคตรไม่ชอบเลย

‘วงสามัญชน’ รู้จักไหม

เคยมีคนแนะนำ อ้อ รู้จักๆ

เล่ากิจวัตรประจำวันของนักเรียน ม.5 ให้ฟังหน่อย

ช่วงนี้ตื่นเจ็ดโมง เรียนหนังสือทั้งวัน ถึงสี่โมงครึ่ง ถ้าวันอังคาร พุธ เข้าชมรมแปล ชมรมล่าม ก็แปลอีกเหมือนกัน พฤหัสฯ บ่าย ว่าง บางทีนอนเล่นโทรศัพท์ อ่านหนังสือ ออกไปเที่ยว

ไปที่ไหน อยู่เชียงใหม่

ร้านหนังสืออิสระ แถวท่าแพ

หนังสือภาษาอังกฤษ ?

ใช่, แต่ช่วงนี้โควิดกลับมาอยู่ที่น่าน มีคลาสพิเศษ เตรียมไปเรียนต่างประเทศ ฝึกอ่านหนังสือ วิเคราะห์วรรณกรรม วันไหนว่าง บางทีไปวิ่งกับแม่ ส่วนใหญ่นั่งทำงานดึก เที่ยงคืน ตีหนึ่ง เมื่อคืนนอนตีสี่ อ่านนิยายออนไลน์ (หัวเราะ) วันธรรมดาไม่ค่อยพัก พอเสาร์อาทิตย์ นอนทั้งวัน บางทีไม่หลับนะ นอนเล่นโทรศัพท์ หิวก็ลุกไปกินข้าว กลับมานอน อ่านภาษาเยอรมันบ้าง ..แม่ไม่บังคับมาก ออกไปข้างนอกก็กลับบ้านมืดๆ ได้ เขามารับ เพราะเมื่อก่อนเรียนพิเศษก็เลิกสองสามทุ่ม เคยไปดูอเวนเจอร์เลิกเที่ยงคืน พ่อยังมารับได้ แต่สองปีมานี้ไม่ได้เข้าโรงหนังเลย

ชีวิตที่เชียงใหม่สนุกมั้ย

อยู่หอ ว่างก็ออกไปเที่ยวบ้าง กลางคืนก็ไป

ไปไหน

ตลาด ชอบไปตลาดผักผลไม้ ไปเดินดูดอกไม้ บางทีเขาขายตอนกลางวันไม่หมด เหลือทิ้ง หนูกับเพื่อนไปคุ้ยขยะ (หัวเราะ) เอาดอกไม้มาปักแจกันที่หอ ซื้อของสดมาบ้าง แต่ลืมกิน เน่าก็มี ชอบไปตลาด อาทิตย์ละสามวัน เดินไป ไม่มีจักรยาน ไม่มีมอไซค์ ..ทำได้ไง เก่งจัง

 

nqndiqlogue

เงิน มีปัญหามั้ย

ถ้ามี ขอเพิ่ม แม่ก็ให้ แต่รู้สึกผิด ส่วนใหญ่ใช้ซื้อของออนไลน์ ซื้อหนังสือ ไม่ค่อยบอกแม่ แม่ว่ามันแพง เลยใช้ตังค์ตัวเองซื้อ ซื้อโปสเตอร์ งานทำมือ คนในทวิตเตอร์ทำขาย หนูชอบวาดรูปด้วย ซื้อสีอะครีลิกมาหัดเขียน

พวกเสื้อผ้า เครื่องสำอางล่ะ

ไม่ซื้อ เครื่องสำอางไม่มี เพื่อนๆ เขาใช้กันหมดแล้ว หนูไม่ใช้ ลิปฯ หนูยังไม่ทาเลย

ทำไม

ไม่รู้ ไม่รู้จะสนใจทำไม มันก็ไม่ได้อะไรป่ะ มันได้อะไรขึ้นมา ลิปฯ แท่งนึงก็แพง ถ้าจะซื้อจริงๆ บอกแม่ เค้าคงหาให้ แต่หนูไม่อิน หาเหตุผลจากการทำตรงนั้นไม่ได้ ว่าทำไปเพื่อ.. แค่นั้นแหละ เป็นคนแปลกๆ ด้วยมั้ง เดินไปไหน เห็นขยะแล้วทนไม่ได้ งง มึงทำตกตรงนี้ทำไม จะเก็บทุกครั้ง เดินไปเก็บไป เพื่อนบอกว่ามึงแปลก แล้วมีอีกอย่าง หนูอยากดัง แปลกมั้ย (หัวเราะ)

ดังทางไหน

อยากเป็นเซเลบฯ ทวิตเตอร์ คนฟอลฯ เยอะๆ เป็นที่กล่าวถึง มีลูกหาบ

คงไม่พ้นเรื่องการเมือง ?

ใช่, หรือไม่ก็ดังจากการที่มีประโยชน์ เช่น รีวิวหนังสือในทวิตฯ เริ่มทำบ้างแล้ว มีคนมาฟอลฯ คนนึง ฮือๆๆ (หัวเราะ)

คิดเรื่องอะไรเยอะ ทุกวันนี้

ทุน พยายามหาตลอด เพื่อไปเรียนต่อต่างประเทศ ตอนเรียน ม.3 หนูเคยได้ AFS เยอรมนี แต่บ้านไม่มีตังค์ แม่ไม่ให้ไป เสียดายมาก ตอนนี้ก็หาไป มันต้องได้สักอย่าง เคยสมัครของยูเอ็น โครงการเด็กที่เป็นโมเดลยูเอ็น มันจะมีไปสัมมนาที่นิวยอร์ก หนูได้ทุนมาสามสี่หมื่น แต่เป็นช่วงโควิด อเมริกาแรงมาก เลยไม่ได้ไป คืองานเขายังจัด แต่เราไปไม่ได้ โควิดบวกบ้านไม่มีตังค์ เงินที่เขาให้มาไม่พอ บ้านหนูพอมีกินมีใช้ แต่แม่ก็อาจจะไม่อยากจ่ายตังค์กับอะไรพวกนี้ด้วยมั้ง ไม่รู้..

พอจินตนาการได้ไหมว่าถ้าอายุสามสิบ อิ๊งน่าจะทำอะไร อยู่ที่ไหน

อยู่เยอรมนี กำลังเดินไปซื้ออะไรสักอย่าง คุยโทรศัพท์ ถือของเยอะๆ เข้าร้านขนมปัง ร้านกาแฟ นั่งพัก เดินข้างถนนในเมืองใหญ่ อาจเป็นเบอร์ลิน หรือมิวนิก น่าจะแบบนั้น

เคยไปต่างประเทศบ้างหรือยัง

เกาหลี ประเทศเดียว แล้วก็ เมื่อเดือนเมษาฯ 2019 แอบแม่ไปสิงคโปร์ ซื้อตั๋วแล้ว แม่จับได้ ทะเลาะกันยาว

ตั้งใจไปทำอะไร

ดูคอนเสิร์ต ไปกับพี่ที่รู้จัก เขาอยู่ออสเตรเลีย กะว่าไปเจอกันที่สิงคโปร์ ถูกแม่จับได้ สุดท้ายเททุกอย่าง แย่มาก

จะหนีไปยังไงโดยไม่บอกที่บ้าน ?

ก็นั่นน่ะสิ (หัวเราะ) ตอนนั้นยังไม่ไปเรียนเชียงใหม่ด้วยนะ จะบอกว่าไปเที่ยวกับเพื่อน ก็ไม่ได้ ทำไปได้ยังไง ไม่รู้ ซื้อตั๋วแล้ว ได้ไฮทัช ได้ถ่ายรูปคู่ จองที่พักแล้ว น่าจะโง่เอง

ตอนไปม็อบ บอกว่าไปกรุงเทพฯ แม่ให้ไป และมีอีกครั้ง ช่วงวันเกิด หนูบินไปกรุงเทพฯ กับเพื่อน ไปไม่ถึง 24 ชม. บินกลับ ไปทำไมไม่รู้ (หัวเราะ) ลงเครื่องตอนห้าทุ่ม นั่งแอร์พอร์ตลิงค์ไปสยาม เดินไปหน้าสกาลา ไปเซ็นทรัลเวิลด์ จะไปร้านหม้อไฟจากจีน ดังมากร้านนี้ แต่พอดีปิด ตีหนึ่ง เดินกับเพื่อนสองคน กลับเชียงใหม่ตอนสองทุ่มของอีกวัน ตลอดทั้งวันที่กรุงเทพฯ ไม่ได้นอน อ้อ นอนๆ ตอนตีหนึ่ง พอร้านไม่เปิด หนูเรียกแกร็บไปเอกมัย มันมีร้านที่เปิด 24 ชม. ก็นอนในนั้นตั้งแต่ตีสองตีสาม ถึงแปดโมง นอนในร้านกาแฟ (หัวเราะ) ตลกมาก พอสิบโมงไปสยาม นั่งรถผิดสายอีก ไปโผล่บางปู เคหะฯ อะไรไม่รู้ แล้วกลับมาสยาม ไปเดินหอศิลป์ ดูนิทรรศการนานมาก แล้วไปเซ็นทรัลเวิลด์ แม่โทรฯ มา ถามว่าอยู่ไหน หนูบอกอยู่เซ็นทรัล เฟสติวัล มาเดินเที่ยว เหนื่อย ที่จริงนั่งอยู่พารากอน

จองตั๋วถูกๆ ไปกันเอง ตอนจะไป เกือบไม่ได้ไป เพราะอายุไม่ถึงสิบหก บินไม่ได้ ไม่มีคนเซ็น อีกไม่นาน เครื่องจะขึ้นแล้ว กำลังไปเช็กอิน เลยรีบโทรฯ หาพี่คนหนึ่งที่มีความรักต่อกันมาก เขารีบนั่งแกร็บมาจากอีกฝั่งของเมือง มาสนามบิน เพื่อเซ็นให้ว่าเป็นญาติ หนูออกค่าแกร็บให้เขาด้วย สุดยอดเลยเรา

ก่อนนั้นไปหาตำรวจตรวจคนเข้าเมือง บอกให้เขาเซ็น คือหนูต้องไป เขาก็หาคนช่วย แต่ช่วยไม่ได้ กลัวเดือดร้อน

ไม่กลัวอะไรเลยเหรอ เวลาไปไหนมาไหนต่างถิ่น ?

ไม่กลัว เดินบนสกายวอล์ก ตั้งแต่สี่ทุ่ม เดินสามสี่ชั่วโมง เดินทำไมไม่รู้ หลงเซ็นทรัลเวิลด์ ไปเข้าลานจอดรถ ไม่รู้ทาง (หัวเราะ) เดินด่ากันไปกับเพื่อน ทำไมมึงโง่แบบนี้ ไม่ศึกษามาก่อน ประสบการณ์ชีวิตค่ะ.

 

nandialogue

 

หมายเหตุภาพที่ 3 :  กับ ภัทรุตม์ สายะเสวี ศิลปินแห่งท่าวังผา จังหวัดน่าน เป็นอีกวันหนึ่งที่อิ๊งเดินทางไปต่างอำเภอ เธอบอกความรู้สึกว่า — เปี่ยมล้นในหัวใจ ล้นๆ ช็อก พูดไม่ถูก ไม่รู้จะพูดออกมายังไง มันดีมาก เปิดโลกมาก ไม่คิดว่าเขาจะเขียนรูปแบบนี้ได้ ไม่คิดว่าจะอายุ 77 ปี ..ชอบ เขาผ่านโลกมาเยอะ โคตรเท่

 

nandialogue

เรื่องและภาพ วรพจน์ พันธุ์พงศ์

 

You may also like...